Stilzitten en Opletten

De Thalkirchner Brücke

2011-05-04T12:44:00.000-07:00

Harry is met Moni.
en Heinrich valt op Vroni
Horst die vrijt met Isabel
de Thalkirchner Brücke zegt het wel.
Slot aan slot, rij aan rij
heerst de liefde hier in Mei.
En als je om je liefje bangt,
kijk of alles er nog hangt,
dan zegt de brug je onverheelt,
of je hart voor haar nog zählt.

geblo(g)keerd

2011-03-18T11:20:00.000-07:00

Ik zou eigenlijk wel weer een stukje willen schrijven hier. Maar het lukt niet goed. Want ik moet aldoor maar aan Japan denken, en dan wordt ik eerst verdrietig, en dan woedend, daarna wil ik heel actief gaan helpen, en tenslotte zijg ik moedeloos ineen.

En wie wil dat nou weten? Het gaat ons toch allemaal zo (in meerdere of mindere mate) wanneer we de hopeloze, intens verdrietige en beangstigende situatie daar meekrijgen?

De wond die is ontstaan is in eerste linie die van de achterblijvers van de vele slachtoffers en hun ineengestorte leven. Die van het hele volk en het land Japan. Maar in tweede linie trekken deze katastrofes hun kring wijder. Veel wijder. En dan bedoel ik niet het tiende millisievertje dat wij hier wellicht, misschien, eventueel mee zullen krijgen. Het gaat om onze levensinstelling, om het gedachtengoed waar de hele geindustrialiseerde westerse, oosterse, zuidelijke en noordelijke wereld op gebaseerd is.
Techniek is goed, want groei is goed omdat geld goed is.

Niet dus. Niet zo. We kunnen er zo langzaam toch echt niet meer onderuit denk ik. Hoe dan wel?

Nou, dan komt dus een bedrukt zwijgen van mijn kant. En daarom wist ik niet zo goed of ik dit stukje wel moest schrijven. Maar ik heb het toch gedaan. En misschien weet iemand daarbuiten wel het antwoord. Dat zou mooi zijn. Heel mooi.

Spinnewebben..

2011-03-03T13:43:00.000-08:00

...op deze blog.

Jammer. Maar het is wat veel zo nu en dan. Met de computer enzo, bedoel ik.

En nu wordt het ook nog Carneval. Wat dat bestaat hier in München ook. Overal waar het katholiek is, hè? Ik ben opgegroeid in Brabant, dus ik weet wel waarover ik het heb.

Het liefste zou ik vroeger Dansmarieke zijn geweest. Maar achteraf ben ik wel blij dat dat niet doorgegaan is, en er dus geen foto's van mij bestaan met een driesteek, witte krullen pruik en een megakort, nepfluwelen rokje.

Elk nadeel hep z'n voordeel. Nu ga ik kostuums klaarleggen voor het grut. Dracula en Indiaan. Geen Dansmarieke. Das gibt's hier nicht.

Nachtmens

2010-04-14T11:33:00.001-07:00

Zo'n pioenroos, daar zou ik nou op het einde van de dag wel zo zoetjes aan in willen zakken. En dan langzaam mijn slaap ingedragen worden.

's Ochtends dan weer verkwikt en heerlijk geurend opstaan. Ja, dat lijkt me wel wat. Maar waarschijnlijk moet ik gewoon vroeger naar bed. Dan gaan die visioenen vanzelf over.

zitzaligindezon

2010-02-26T14:05:00.000-08:00

't zit er weer op voor dit jaar.

De sneeuw, bedoel ik.

De laatste zielige bruine hoopjes smelten weg. De stoep bezaaid met fijn grint. Soms duiken dingen plotseling weer op uit die smeltende sneeuwhopen. Maar meestal blijven ze verdwenen. Helaas.

Wij zijn echter net onkruid - en duiken dus altijd weer op.

Nemen weer bezit van ons balkon, dragen flierefluitend onze jas open. Laten de handschoenen en muts weer weg (als ze al niet ergens in die sneeuwhopen verdwenen waren). Nemen het woord "Lente" weer in de mond, wel wetend dat we nog met een paar ijzige dagen hier en daar bestraft zullen worden.

Het was mooi en wit deze winter. Sneeuw ruikt heerlijk. Maar de lente ruikt nog beter!

Toren

2010-01-14T13:50:00.000-08:00

We hebben een prinses in huis. Soms twee. Ook wel eens drie.

Affijn die ene waar ik het net over had, was alleen even op bezoek. Ze bracht haar huisdier mee. Een schuifelende toren.

Nu denk je misschien dat torens geen huisdieren zijn, en al helemaal niet kunnen lopen. Maar da's dan mooi fout gedacht.

Zie je wel?
Wattie eet daar ben ik nog niet achter. Misschien cement.
Ik zal het 'm eens vragen als t'ie weer voorbij komt geschuifelt.

Is het al winter?

2009-12-09T14:29:00.000-08:00

Gevoelde winter bedoel ik dan, hè? Hier nog niet. Geen sneeuw. Temperatuur netjes in de plus. Maar ik voel wel dat ik zo langzaam in de winterslaap ga.

"Is er dan een verschil?", hoor ik je denken.

Maar ik ben in mijn echte leven heus wel actief hoor.

Uit mijn sporadische blogpostjes mag je geen conclusies trekken.

Affijn,vandaag zag ik nog iemand (behalve dan alle kindertjes van het noordelijk halfrond en de gehele toeristenindustrie in de alpen) die op sneeuw zat te wachten. De skis stonden al buiten. Om te wennen, denk ik.

Ik wens jullie een mooie advent en een fijne kerst. Je weet maar nooit wanneer ik weer een stukje schrijf. Doe er ook nog maar een prachtig 2010 bij. Voor de zekerheid.

Is het nog zomer?

2009-09-02T12:27:00.001-07:00

Zo. Daar zijn we weer. De plantjes leven nog. De reclamefoldertjes verstoppen de brievenbus niet meer, en de was is nog niet gedaan. Ik laat de zandkorrels in schoenen en tassen nog maar even liggen. Voor de nostalgie. Even nog in de luwte van het weg-zijn zitten. Niemand heeft nog ontdekt dat we terug zijn.

Maar dat komt wel, en da's natuurlijk ook goed. Komende week is de "Schultüte" aan de beurt. Dan moet er geknutselt worden. Daarna wordt het menens: Huiswerk, alleen de "Nymphenburger" oversteken, "fett cool" en "bäbisch" leren zeggen op vanzelfsprekende toon, plaatsje in de klas veroveren...

Success mijn meisje. Dikke kus. En je weet: Ik zit altijd in jou team.

Verkiezingen

2009-05-22T14:22:00.001-07:00

Daar wilde ik dus een tijdje geleden al iets over posten.
Over verkiezingen in Duitsland. Politieke wel te verstaan (niet wie er de volgende superster gaat worden).

Wat mij namelijk opvalt is dat het er nogal wat zijn. Burgermeesterverkiezingen, gemeenteraadsverkiezingen, verkiezingen voor de "Landesregierung" (Provincie-niveau op z'n kort-door-de-bocht's), Bundeswahlen (Tweede kamer) en Europa natuurlijk. En dan nog de een of andere plaatselijke afstemming over een vliegveldje meer of minder, of een metrolijntje extra.

Wel leuk op zich, krijg je veel waar voor je demokratische geld. Maar het is natuurlijk wel moeilijk om alle Hans-Georgs, Ariberts, Christians, Nadja's en Gabriele's uit mekaar te houden. Daarom wordt er natuurlijk elke keer vlijtig campagne gevoerd. En da's nou het geinige. Dan staan, hangen en liggen door de hele stad posters met de "Kandidaten-in-Kwestie". En omdat je je als kiezer toch wil kunnen identificeren met het geweldige gedachtengoed en het krachtige leiderschap van een partij, staat er óf een pakkende slogan op (de partij voor autorijders is daar goed in) óf het symphatieke, verzorgde, vertouwenswaardige gezicht van de "Spitzenkandidat" lacht je ochtendfris tegemoet.

Vinnik allemaal OK. Zo gaat dat nou eenmaal. Maar soms, als ik dan zo op m'n fietsje door de stad rij en ik merk hoe zich een nieuwe campagnegolf langzaam als volkorenpap over me uitstort, wordt ik baldadig. Natuurlijk hou ik me in, ik mag hier toch geen kruisjes zetten. Maar dat het anderen soms net zo gaat blijkt wel.

Arme Bernd. Hij kan er eigenlijk niks aan doen.Nou ja, misschien wat sport. Of een keer een slaatje zonder mayo in de pauze in plaats van een Schweinshaxe. Maar verder... veel succes hoor Bernd! Echt waar.

moerstaal

2009-04-09T12:32:00.000-07:00

Duits heeft van die woorden, die moet je echt drie keer lezen. Ook als je 5 talen in je eindexamenpakket hebt, je er al 15 jaar woont en je er normaliter best wel lekker doorheen kletst. Kijk zelf maar (en lees even hardop mee):

Nou? Zei ik het niet? Rohr-ohr-zucker? Roh-rohr-zucker? Roh-roh-errgh-zucker?
Het komt natuurlijk omdat ze alles consequent aan elkaar vast breien. Ondanks deze uitwassen is het wel een taal die zich buitengewoon goed voor poezie leent.
En voor afkortingen.
Ik ben er inmiddels een beetje aan gewend. Aan dat Duits.

Voorjaar

2009-03-16T14:36:00.000-07:00

Ik weet niet hoe dat bij julie zit, maar mijn kinderen zijn erg creatief. Alle vriendjes en vriendinnetjes, buurmeisjes/jongetjes, neefjes en nichtjes ook.

Kettingen, volgestempelde briefjes met hanepoten-geheimschrift, geverfde katoenen tasjes, papieren regendruppels, kartonnen clowns-zonder-armen, maskers, tekeningen, strijkkralenkonstrukties, St Maarten lantarens, kerstversiering, doorgelopen crepepapieren verjaardagskronen, kleihompjes...Moet ik nog doorgaan?

Ik weet verder niet wat jullie met al deze creaties doen, maar wij moeten ze bewaren. Allemaal. Ook moeten wij alles bewaren wat ooit nog eens omgezet of verwerkt kan worden in een kunstwerk. Of geruild kan worden tegen iets anders wat ooit nog eens omgezet of verwerkt kan worden in een kunstwerk. Misschien wel over 100 jaar of zo. Mag allemaal niet weg.

Maar nu is het lente, en het kriebelt. De ramen moeten schoon. (Geloof me: We hadden net een verbouwing op de dakverdieping. Ze moeten schoon). En de meubels moeten verschoven (dat moet nou eenmaal in het voorjaar). Dus werd er aan alle kanten opgeruimd. En alleen het stapeltje wat echt, echt, echt niet weg kan, mocht blijven.

Maar ik weet wel van wie ze het hebben.

Eergisteren kwam ik thuis met een grote tas viltresten. Mooie kleuren wolvilt. Voor een prikkie. Die kon ik dus niet laten liggen. Mag echt niet weg.

Weer thuis

2009-02-19T11:48:00.000-08:00

We waren even weg. Nu ben ik wel vaker even weg. Weg van m'n blog bedoel ik. Maar dit keer was ik echt ver weg. In Australie. 6 weken lang.

En toen we thuiskwamen was er vanalles aan de hand. Lekkage in de badkamer. Ongeduldige klanten. Kindercarnaval voor de deur met allerlei verkleedwensen en zelfmaakbuffetten. Mijn belastingadviseuse met de aangifte en een hoop vragen (deel 80, paragraaf 18a, wordt vervolgd...Je vraagt je soms af waarom iemand vrijwillig belastingadviseur wordt...). Maar nu zit ik hier lekker met een glaasje wijn om even te schrijven hoe het was. Voor degene die het wil weten.

Australie hing er voor mij altijd zo'n beetje bij. Zo vlak naast Antartica. Je moet altijd je best doen om het op een wereldbol te zien vinnik. Je hoofd scheef en naar beneden loerend. Maar ja, 2 jaar geleden besloot mijn beste vriendin er naar toe te verhuizen. Dus nu was het de hoogste tijd om haar en haar familie even op te zoeken. En als je al gaat moet je het goed doen. Je zit er tenslotte ook 24 uur voor in de lucht.

Dus daar gingen we. En natuurlijk hebben we er geen spijt van gekregen.

Zes weken en een nieuwe wereld later begin ik nu langzaam te verwerken, te zien, nog een keer te genieten. Een eerlijk continent. En de mensen: Goudgravers, rustzoekers, middenstanders, ballen en surf-dudes. Net als overal eigenlijk. Alleen de Aborigines, die maken het anders. Nog steeds de ziel van het land.

Dus als het even kan: Niet dreutelen en denken van oh-het-is-zo-ver-duur-met-spinnen-en-slangen. Gewoon doen. Gaat prima.

En ze hebben goeie koffie. Lekkere mangos ook.

Alleen bintjes, die heb ik niet gezien, die moet je misschien van thuis meenemen.

Buiten voor de computer

2008-12-07T13:13:00.000-08:00

Ik zit met m'n neus in de boter. Helaas niet in de boterkoek maar in de "website-provider-gaat-failliet-dus-zoek-het-maar-uit-boter". En de Kerst zit eraan te komen, en daarna een snoepreisje naar Australie. En dan moet het wel allemaal blijven werken.

Dus graaf ik al m'n filetjes weer uit en kopieer, importeer en programmeer dat het een lieve lust is. Mijn site is namelijk low tech, wat synoniem is aan: Het kost hopen tijd en energie en het komt toch nooit helemaal goed.
Maar je roeit met de riemen die je hebt.

Het leuke van al dat gespit is wel dat je altijd wat fotootjes tegenkomt. Zoals deze. Afgelopen lente genomen:

Je ziet ze stil genieten. Van het buiten zijn.

En wat dat dan voor voeten in de aarde heeft gehad!

"Kwil niet aankleden!"/"Die broek al helemááál niet!"/"Ik hoef niet naar buiten."/"Ik ga zéker niet mee."/"Het is geen mooi weer!"/"Wandelen is blèèèh"/"Die schoenen zijn stom!"/"De auto stinkt!"/"Kwor misselijk"/"Ik heb honger/"Nee geen boterham met kaas"/"Zijn we er al?"/"Ben moe".

Een paar uur later zijn we weer op weg naar huis. En dan komt, zuchtend zachtjes vanuit de achterbank: "Oh, mama ik vond het hier zóóó mooi. Ik wil hier zeker terugkomen."

adventeren

2008-12-01T12:58:00.000-08:00

Ik heb het zo lang mogelijk uitgesteld. Ben er niet aan begonnen. De adventkalender.

Ik weet niet hoe het nu is in NL, maar toen ik nog maatje 122 droeg en we 's avonds om zeven uur naar Tita Tovenaar keken, waren er geen adventkalenders in Nederland. Er was één vriendinnetje in de straat die zo'n ding had. Deurtjes met plaatjes erachter. Kreeg ze volgens mij altijd van een tante uit Duitsland. Wij deden gewoon aan Sint en Piet en die kwamen op 5 December en anders niet.

Maar ja, ik draag nu geen maatje 122 meer en ben ook niet meer in Nederland. En vorige week kwam Hannah bij mijn dochter spelen en die had extra een adventkalender voor Madeleine geknutseld. Met één heel grote deur met papiersneeuw erachter en gummi-beren en een hart. Want Madeleine was zo zielig, omdat ze nog nooit in haar hele leven een adventkalender had gekregen van haar moeder. Nog nooit. En daarover had ze tegen Hannah haar hart uitgestort.

Toen was het uiteraard bekeken. Ik stond voor een kindertrauma in de dop. Natuurlijk kon ik naar de supermarkt rennen en een liefdeloze kalender met sneeuwengeltjes, sneeuwberen, sneeuwmannen, kerstmannen en tjokvol chocolade uit het schap plukken. Of bij het warenhuis van mijn vertrouwen de laatste playmobil-elfen-kalender voor de neus van een andere snuivende moeder wegsnaaien.

Beter was het natuurlijk om er zelf een in elkaar te zetten.

Om een lang verhaal kort te maken heb ik nu, na 5 keer bij verschillende winkels te zijn geweest, 3 avonden origamiejen, een bezoek aan de speeltuin (voor de benodigde tak) en een middag draadjes knopen een kalender. Hij is wel leuk. (Helaas -of gelukkig- geen foto van het geheel. Het licht is te slecht).

Alleen: hoe zeg ik het die goeie ouwe Sint dattie het rustig aan kan doen in München dit jaar? Hij verheugt zich altijd zo op de Glühwein en de middeleeuwse Weihnachtsmarkt. Ik vind het namelijk na 5 verjaardagen (de hele kleuterschool is zo ongeveer in November geboren), 24 advent-kalender-mandjes én de Kerst wel goed.

Anders zitten we zo in midden in het volgende kindertrauma.

Uit logeren

2008-11-21T13:50:00.000-08:00

Nu is ze dus net zes geworden. De slingers zijn het huis nog niet uit - blijft ze al de hele nacht weg. Uit logeren bij Hannah, twee straten verderop.

Manlief (ja, want die is dus de ergste van ons twee), zit al naar de telefoon te loeren: "Moeten we niet even bellen om te vragen hoe het gaat?".
Ik: "Neu, ze bellen ons wel als er iets is."
Hij: "Oh. Ja. (Let wel, dus niet: "Oh, ja" (nonchalante berusting),
maar: "Oh. Ja." (tegenstribbelende zelfbeheersing).

Wat hij natuurlijk niet heeft gezien, is hoe opgewonden ze vanmiddag haar koffertje heeft gepakt. Hoe onsentimenteel en opgewekt we "tot morgen" tegen elkaar zeiden bij het afscheid. Hoe benieuwd ze zich afvroeg wat voor ontbijt ze toch wel bij Hannah zou krijgen. Hoe vaak ze eergisteren heeft gezegd: "Ik wou dat het overmorgen was" En hoe vaak ze gisteren zei: "Is het al morgen?". En vandaag wel 10 keer vroeg of het al middag was.

Dag muis. Tot morgen.

P.S.: En volgend jaar gaat ze naar school, met zo'n hele grote, zware, lelijke, duitse SCOUT schooltas op haar tengere rug.
Het schijnt meestal toch wel goed te gaan, heb ik me laten vertellen.
Ook met de ouders.

Dag van de Dip (let op: gezellig verhaal)

2008-10-22T12:58:00.000-07:00

De dips zijn niet van de lucht de laatste tijd. Hier heerste een blog dip. Dan was er nog een werk dip. Normaal komt die eigenijk alleen maar zo rond een uur of drie 's middags voor (het bioritme, hè), maar op een geven moment was er een ochtend dip, een lunch dip een after-lunch dip en een namiddag dip. Dat werd me toch te gortig.

Op macroniveau spookt dan nog de wereldwijde financiele dip + ecologische katastrophe bij wijze van achtergrondriedeltje in het rond. En de amerikaanse verkiezingen (het zal toch maar "1-2-3 frietjes" met Palin worden zeg).

Om het mooi af te ronden heeft tenslotte de meteorologische herfstdip + aanverwante verkoudheid besloten vanaf vandaag hier in München de kop op te steken.

Ik ga vroeg slapen. Morgen is alles anders.

P.S.: Leuk, dat op die dikke vette chocoreep Ritter SPORT staat. Bedankt hoor Firma Ritter. God zij dank zat er tenminste nog advocaat in. Dat maakt nonchalant.

linken

2008-09-20T13:58:00.000-07:00

Als blogger moet je natuurlijk wel linken naar andere bloggers. Dat had ik nog helemaal niet gedaan. Nou, bij deze dus. Even klein beginnen maar er zit nog groei in.

Om Mir lach ik me helemaal scheef. Of liever gezegd, om datgene wat ze schrijft. Maar soms is het ook gewoon ontroerend, in ieder geval nooit vervelend. Lees zelf maar.

En dan Anneke. Zo persoonlijk en moedig, met hoofd en hart geschreven. En haar kast met laatjes (heb ik al 10 keer allemaal opengemaakt - leuk in kasten rommelen) of haar duo-duo's.

Mooi. En er is meer, zoveel meer...

Het Oktoberfeest-Principe

2008-09-12T12:47:00.000-07:00

Over een goeie twee weken staat de boel hier weer op z'n kop. Dan beginnen de Oktoberfeesten. Geminacht door de een, enthousiast begroet door de ander. Het is natuurlijk wel belangrijk dat je een pulletje bier meedrinkt. Anders is het bijna nergens uit te houden. Behalve misschien in de Käfer tent waar de voetbalvrouwen en "Millionaire"-lezers graag een sektje tot zich nemen. Maar daar is het om andere redenen dan weer niet uit te houden.

Affijn. Wij gaan er dus elk jaar wel heen, naar dat Oktoberfeest, want wij houden wel van een biertje. Bovendien kijk je je ogen uit. Het verveelt nooit. Het is vol, zweterig, met hoempapa muziek, er zijn Italianen en Australiers die zichzelf erg sexy vinden, het is duur en commercieel.

Iedereen komt er. Van jong tot oud, rijk en arm, advocaten en loodgieters, singles en families. Iedereen dost zich uit. Ga een tent binnen en je bent meteen overweldigd door de dimensies. 7000 mensen. Of kom om 11 uur 's ochtends ga lekker rustig buiten brunchen en kijk wel waar het schip strandt. Of ga 's middags met de kinderen in de draaimolen en de achtbaan met een suikerspin. Of rol 's avonds om 23:00 uur met "Sweet Alabama" nog in je oren uit een van de tenten. Het kan allemaal.

Een feest voor het volk. Ook als je de Süddeutsche Zeitung leest, gezellig over Neo Rauch en zijn rol in de Neue Leipziger Schule kan babbelen en (sinds kort) weet waar Zuid Ossetie ligt: Je loopt een "Festzelt" binnen en voelt de kracht van het plezier. Brood en Spelen - waarom niet?

van huis naar thuis en weer terug...

2008-09-07T14:48:00.000-07:00

De vakantie highlights:

Als je het de kinderen vraagt: Slakken zoeken bij opa en oma in de tuin. Walter, Katalin en Joachim. Appelsientje uit een pakje. Chocoladehagel met een beetje vla. Opa's verhalen (het is werkelijk ongelofelijk hoeveel (gruwelijke) onzin mijn vader binnen 10 minuten bijelkaar kan verzinnen. Ze hangen aan z'n lippen). De zandbak. De trampoline. Het zwembad.

Als je het mij vraagt: Uitslapen. Ouders, vrienden, famile. Uitslapen. Kaneelstokjes. "Doeg" in plaats van "Tschühüß", de Maas en hollandse herenhuizen.

Ik merk dat Nederland voor mij zo langzaam nostalgie wordt. Naar huis gaan betekent het herkenbare zoeken. Fijn zwelgen, en dan weer door, want thuis is ook hier, in München. Thuis op twee plaatsen...een mens kan het slechter treffen!

warm

2008-08-02T12:32:00.000-07:00

Ik weet nog dat het erg warm was toen ik deze foto maakte. Ik denk dat hij even wilde uitrusten naast een fonteintje. Iedereen zit graag naast een klaterfonteintje als het zo warm is. Hij ziet er wel eenzaam uit, zo tussen al dat steen. Ik hoop er maar het beste van.

nog meer mini

2008-07-28T04:43:00.000-07:00

Die zou ik nou ook graag ergens ontdekken. Volgende vakantie misschien toch maar naar Londen.

http://little-people.blogspot.com/

mini

2008-07-27T13:03:00.000-07:00

Eigenlijk kan je mij dus alles verkopen. Als het maar mini is. Ik doe alsof ik de smaakpolitie in persoon ben maar ondertussen sta ik bij het tuincentrum zeggen en schrijven een half uur rond de tafel met miniplantjes in minipotjes te dreutelen.

Liever het orchideetje of toch maar het palmpje doen? Die kleine gingko is ook errug leuk. En oooo...kijk es...een minimimosa!

Hoe heb ik tot nu toe toch zonder minimimosa kunnen leven?

Dus even later sta ik met 50 liter tuinaarde en een minimimosa plus een keuterpalm bij de kassa. Passende overpotjes van smurfgrootte erbij. Staan nu op mijn vensterbank, vlakbij m'n laptop. Kijk elke dag even vertederd. Vooral die mimosa hè? Die gaat écht slapen 's avonds.

laat

2008-07-05T15:35:00.000-07:00

Het is al laat - en morgen is druk, maar ik wil toch nog even deze foto erop zetten. Zonder veel gepraat dit keer. Hoewel ie het eigenlijk wel verdient.

Hartenoog.

Zielig

2008-06-09T01:09:00.000-07:00

Ben een beetje aan het opruimen en kwam dit kiekje weer tegen.

Dat was met Pasen dit jaar - kan er nu wel om lachen. Waren we een weekendje weg. Regen, regen, regen. Mopperend kind. Hier, omdat ze nog even een half uurtje langer bij de dorps-schoenwinkel met Heidi Klum's Birkenstockverzameling wilde staan kijken en wij niet.

Mijn veeeels te grote t-shirt aan. Toen werd ze later ook nog(al) ziek en zijn we van ellende na 1,5 dag maar weer naar huis gegaan.

Sloophuizen...

2008-06-03T00:58:00.000-07:00

daar blijf ik altijd even staan om te kijken.

Aandoenlijk altijd, die 1,5 vierkante meter overgebleven tegeltjes, de lagen behang van 4 generaties of een verlaten postertje dat dan zo op 5 meter hoogte nog aan de wand zit.

Volhouden jongens, tot het einde.

Ook leuk: Trap-afdrukken in de zijmuren die van niks naar nergens gaan.

Waarom ik nou alijd blijf staan kijken weet ik ook niet. Zal wel iets psychologisch zijn - iets met verval en eindigheid of zo. Of gewoon nieuwsgierigheid.

Waarschijnlijk dat laatste.

verjaardag

2008-05-29T14:23:00.000-07:00

Een waar woord.

2008-05-21T11:37:00.000-07:00

Zegt ze: "Mam, we kunnen het toch gestreept doen?"

"De ene avond lees jij voor en de andere papa."

Goed idee, schat. Gestreept. Zo doen we het.

it is I...Clouseau!

2008-05-18T11:50:00.000-07:00

...vinje 'm niet sprekend lijken? Of ook wel op deze mopperkont.

Vandaag...

2008-05-16T01:22:00.000-07:00

...kom ik nergens toe. Ik moet van alles maar d'r zit niks leuks bij. Naar de douane bijvoorbeeld om belasting te betalen. Of schoonmaken. Of naar aanleiding van een tip van een vriendin naar de andere kant van de stad fietsen om te kijken of dat winkeltje dat opgeheven wordt nou echt van die leuke toonbanken heeft, en of dat wat voor mij is.

Vooral dat laatste is een lastige. Als ik niet ga kijken zal ik nooit weten of ik niet een paar fantastische toonbanken gemist hebt. Dat knaagt.

Pfff, nou allee dan maar....van dat balkon af.

Mooipraters

2008-05-15T02:35:00.000-07:00

...zijn overal.
Je doet het zelf ook wel eens, denk ik:

Iets mooier maken dan het is. Ik in ieder geval wel.
Maar soms loopt het uit de hand en dan wordt het dus liegen. Om bestwil of keihard of zomaar uit luiheid. Bij mijn vraag van vandaag ga ik er vanuit dat liegen niet OK is.

Er komen altijd toestanden van.

Wanneer wordt mooipraten liegen?

Weet jij het?

"Nee, ik ben zo goed als gestopt."